صدای غربت

حال و هوایم عوض شد

sedayghorbat — Sat, 11 Jul 2009 19:23:18 GMT

دوباره خنده...

کمی هم چاق شدم !

خیلی زیاد از عشق متنفر

عشق ، شاید عشق زود هنگام

.به من آموخت که دیگر هرگز نشوم

عاشق........................................!

من به بخشندگی ام اعتماد چندین ساله دارم

و او را ، آن ظالم را هزار بار برای هزارویک

ظلم و بی وفایی و خطایش می بخشم و از خدا میخوام

در هرجای این کره خاکی که هست شاد باشد درست مثل من

گاهی اوقات ، فقط گاهی اوقات دلم برایش سخت می سوزد ، تنهاست

تنها ست ، حتی تنها تر از من ، من همه را دارم غیر از او درست برخلاف

آن روزها که فقط او را داشتم ولی فقط او بود و دیگر هیچ ، حالا فهمیدم که چقدر

تنها بودم.

حال و هوایم عوض شد

با سار پشت پنجره جایم عوض شد

مثل سابق شعر می بافم فقط باخیلی تغییر، قافیه هایم عوض شد

حال و هوایم عوض شد

بدرود ای عشق همیشه دروغ

و سلام ای زندگی پر فروغ

دوستان عزیزم منتظر داستانهای جدید من باشید قول میدهم با داستانهای زندگی مهاجرین افغانستانی در ایران خدمت برسم

sajjad alikhani

00989354425535

وقتش رسیده...

sedayghorbat — Sun, 12 Apr 2009 17:46:33 GMT

وقتش رسیده حال و هوایم عوض شود

با سار ِ پشت پنجره جایم عوض شود

هی کار دست من بدهد چشم های تو

هی توبه بشکنم و خدایم عوض شود

با بیت های سر زده از سمت ِ ناگهان

حس می کنم که قافیه هایم عوض شود

جای تمام گریه ، غزل های ناگــــــزیر

با قاه قاه ِ خنده ی بی غم عوض شود

سهراب ِ شعرهای من از دست می رود

حتی اگر عقیده ی رستم عوض شود

قدری کلافه ام و هوس کرده ام که باز

در بیت های بعد ، ردیفم عوض شود

حـوّای جا گرفته در این فکر رنج ِ تلخ

انگــار هیچ وقـت به آدم نـمی رسد

تن داده ام به این که بسوزم در آتشت

حالا بهشت هم به جهنم نمی رسد

با این ردیف و قافیه بهتر نمی شوم !

وقتش رسیده حال و هوایم عوض شود

برگزیده از وبلاگ : گنجشکها تابوت نمی خواهند

sedayghorbat — Tue, 06 Jan 2009 14:24:18 GMT

نامه ای به امام رضا

من پر دلتنگی ام تو دور

از من ! کاش می شد دلتنگی هامو بریزم تو آغوشت و خودمو بچسبونم به سینه ات و مچاله بشم تو بغلت و های های گریه کنم و تو نازم کنی و با دستای مهربونت نوازشم.

اما حیف ! حیف که تو اونطرف زیر آوری از خاک و سنگهای قیمتی و باز اینها همه زندونی آهنهای مشبک طلاکوب. و من این طرف این آهن پاره ها ، زندونی یک مشت گوشت و پوست واستخون که گرسنگی یک هفته ای و تشنگی سه روزه و بی هوایی یک دقیه ای و بی فکری لحظه ای - که این لحظه از ثانیه و از خود لحظه هم کمتره می کشتش !

ببین من کجام و تو کجا؟؟؟؟؟؟

اره ، من اینور ، زندونی این چیزای مزخرف و تو اونور اسیر خاک !

همینه ، شاید همین باشه ، شاید هم حتما همین باشه که هرچه اومدم و در زدم و ناله کردم و گریه سر دادم و مویه پردازی کردم و هی نذر کردم و هی نذر کردم و هی نذر کردم ونیاز آوردم و ناز کشیدم وبعد دست خالی برگشتم.

آه ... آخ از این همه دلتنگی و بی کسی ، و بد تر از آن این سکوت متداوم توست که نه میگی برو ونه میگی بیا !

این سکوت تو که البته شاید داری داد می زنی و من به خاطر فاصله ای که از همدیگه داریم ، نمیشنوم .

و کاش توکه یک کم از ماوراء الطبیعه و غیر طبیعه و کوفت و زهر مار میدونی نزدیکتر می اومدی و دستمو میگرفتی وعلاوه بر اون نذر های خودم شرط و شروط خودتو هم میگفتی و منو از این بیکسی و لا اوبالی و لنگ در هوایی نجات میدادی

نه اینکه ساکت باشی و یا اینکه از دور داد بزنی که این نه به در من میخوره و نه من از دور صداتو میشنوم

شاید از من بدت میاد ، که باز اگه این باشه باید میومدی و یک چیزی از نزدیکتر بهم میگفتی که من باورم بشه

نه اینکه ...

آه... آخ که بعد اون قرار و مدار یک طرفه که فکر میکردم شنیدی و قبول کردی و... آخه همه میگن تو همین نزدیکی هایی و می شنویی و میبینی و معجزه میکنی . اما هیچ اتفاقی نیافتاد. و من داغون و خراب و لت و پار و زمین کش دماغ سوخته و لب آویخته رسیدم خونه و هی گریه کردم و هی گریه کردم و هی گریه کردم.

و حالا چهار ما است که دارم به خودم میخندم که چقدر ساده بودم که به تو اعتماد کردم . خب من مثل همه ی مردم که میان اونجا فکر میکردم که دستت بازه و آغوشت گرمه و ضامن این غریب از همه جا و همه کس _ حتی خودش پیش خدا میشی و کارشو راست و ریس میکنی و میگی : برو خدا به همرات.

فکر اینو نکرده بودم که اگر من زندونی خودم و تن خاکی و هوسهای جور واجورم ، تو هم زیر خاکی و اسیر سنگی و زندونی آهنهای مشبک طلاکوب ، و کاری ازت ساخته نیست و کاری ازت ساخته نیست و کاری ازت ساخته نیست

شایدهم کاری ازت ساخته هست و برای من انجام نمیدی!!!

بی تعارف بگم که : دو ماه بهت فرصت میدم که منو از این بی کسی و لا اوبالی و پادر هوایی نجات بدهی وگرنه به خداوندی خدا و به بزرگی خودت روز قیامت پیش مادرت ازت شکایت میکنم.

===========================================

دوستان من به زودی بر میگردم

داستان لباس عید

sedayghorbat — Tue, 18 Nov 2008 10:45:18 GMT

لباس عید

درتصاوير هوايي از شهرك كوچكي به نام (( گلشهر)) كه درجنوب مشهد واقع شده است ، اولين چيزي كه توجه آدم را جلب ميكند تيرگي خطي است باريك ، كه در حقيقت خياباني است به طول تقريبي هشتصد مترو تراكم جمعيت نسبتا زياد.
اين خيابان باريك ((بازارشلوغ )) نام دارد كه بعضي ها (( شلوغ بازار)) هم ميگويند و تقريبا تمام ساعات روز پر رونق است
حتي انهايي كه در اين بازار كاري ندارند هم اگر يك بار از انجا نگذرند دلشان ارام نمي شود.

****
دو روز بيشتر به عيد نوروز با قي نمانده بود . ((شلوغ بازار)) بازاري كه به گفته اهالي ، در ان از شير مرغ گرفته تا جان آدميزاد پيدا ميشود حالا شلوغ تر از هميشه به نظر ميرسيد.
همه براي عيد كه دو روز ديگر بيشتر نمانده بود خريد ميكردند .
نزديك به غروب ؛
در ميان سيل جمعيت ، زن جواني با قدي متوسط و لاغر اندام دست دختر هشت ساله اش را گرفته بود و به پيش ميرفت . گوشه چادر رنگ پريده اش به زمين كشيده ميشد .
او قدمهايش را بلند بلند بر ميداشت طوري كه دخترش به دنبال او كشيده ميشد
مغازه هارا زير چشمي از نظر ميگذراند و خدا خدا ميكرد كه دخترش (( معصومه )) از او چيزي نخواهد
در دلش به آقاي (( سالاري )) فحش و ناسزا ميگفت
معصومه با چشمان درشت و سياهش به اطراف نگاه ميكرد با ديدن همسن و سالان خودش كه همراه پدر و مادرشان خريد امده بودند و بعضي هاشان هم لباسهاي رنگارنگ پوشيده بودند
فراموش كرده بود كه يك ساعت پيش مادرش با آقاي (( سالاري)) بگو مگو كرده
زن غرق در افكارش بود و شديدا نگران كه نكند اقاي (( سالاري)) مزد چهار ماه كارش را به او ندهد و تهديدش را عملي كند
ناگهان صداي وحشتناك ترمز يك ماشين اورا به خود آورد ماشين در فاصله ي پنج سانتي متري او متوقف شد . راننده هم هرچه از دهانش بيرون امد به زن گفت:
- اوهوي زنكه احمق حواست كجاست ؟ چرا جلو ات را نگاه نميكني ؟ الان اگر بهت زده بودم كه هر دوی مان بد بخت شده بودیم !
زن مضطرب و وحشت زده با چشمانش معصومه را جستجو ميكرد .
معصومه در گوشه اي ايستاده و رنگش كاملا پريده بود
زن كه حالا خيس عرق شده بود و تنش ميلرزيد دست معصومه را گرفت و بي توجه به ناسزاهاي ان مرد راننده از انجا دور شد
به خانه اش رسيد كليدش داخل قفل دروازه رنگ پريده چرخيد و با كمي هل دادن ان را باز كرد
وقتي داخل حيات امد چادر را از سرش برداشت و به طرف شير اب رفت كه صورتش را بشويد . (( فرزانه )) دختر صاحب خانه اش با ديدن معصومه گفت سلام معصومه خانم بيا باهم بازي كنيم ببين مامانم چه لباسي برام خريده
مامان تو برات چي خريده؟
معصومه در جوابش گفت :
واي فرزانه چه خوشگله خوش به حالت
مامان من برام هيچي نخريده
فرزانه با غروركودكانه پرسيد :
چرا نخريده مگه نميدونه دو روز ديگه عيد نوروزه؟
معصومه گفت : ميدونه ولي صاحب كارش بهش پول نداد تازه خيلي هم باهم دعوا كردند . اون آقا به مامانم گفت برو گمشو زنكه بي لياقت ديگه نميخوام اينجا كار كني
اشك در چشمان معصومه جمع شده بود و صدايش به بغض تبديل شده بود . از فرزانه جدا شد و رفت روي پله ها نشست و دستانش را زير چانه اش گذاشت و به نقطه اي خيره شد
پنجره طبقه بالا باز شد و پرده حرير ان كنار رفت . نگين خانم كه انگار منتظر امدن زن بود سرش را از پنجره بيرون كرد و رو به مادر معصومه كرد :
- سلام سكينه خانم
خوب شد امدي الان ميام پايين كمي باهات كار دارم
صداي تق تق كفشهايش كه داشت از پله ها پايين مي امد نزديك و نزديكتر ميشد.
- خب سكينه خانم خسته نباشي ، بيا بريم بالا يك چاي برات بريزم خستگي ات رفع بشه
- نه خانم من فرصت ندارم لطفا امرتان را بفرماييد
- راستش سكينه خانم الان درست چهار ماهه كه كرايه اتاقت را ندادي . فردا پس فردا هم عيد ه و تعطيلات
- اه ... خانم باور مي كني صاحب كارم حتي يك ریال از مزد چهار ماهه ام را نداده به محضي كه بگيرم همش را تقديم ميكنم شرمنده ام به خدا .
نگين خانم لبخند مصنوعي راكه بر لب داشت جمع كرد
- ببين سكينه خانم مشكلات شما به من اصلا مربوط نيست . چهار ماه است كه به بهانه هاي مختلف از دادن كرايه اتاقت شانه خالي ميكني
خدا شاهده ماهم مشكل داريم . بچه ها پاشون رو تو يه كفش كردند كه بريم مسافرت . خودت ميدوني كه سفر خرج داره.
- نگين خانم به سر بچه هات قسم كه ندارم به خدا اگه داشتم راضي نبودم كه به شما بدهكار باشم تو خونه هم چيز بدرد بخوري نداريم كه بفروشيم
يه فرش سوراخ سوراخ و يك كمد شكسته رو كي ميخره ؟ شوهرم هم که ...
- شوهرت هم که داره آب خنک میخوره ، خب این مشکل خودتونه میخواست دزدی نکنه
زن با بغض و چشمانی اشک آلود گفت : نگین خانم یعنی توهم فکر میکنی شوهر من واقعا دزدی کرده ؟
به جون بچه ات قسم اون چیزی ندزدیده این فقط یک تهمته و بس.
- به هر حال سکینه خانم تا یه هفته ی دیگه هم بهت فرصت میدم اگه کرایه عقب مونده تو دادی که دادی ، در غیر این صورت مجبورم بهت بگم که جول و پلاستو جمع کنی و از اینجا بری
اشک در چشمان سکینه خانم جمع شد و با بغض گفت : چشم نگین خانم
چادرش را برداشت و به سرعت رفت داخل اتاقش
نگین خانم سری تکان داد و دخترش را صدا زد :
فرزانه ، دخترم بیا بریم خونه عزیزم هوا داره تاریک میشه
فرزانه با کفشهای نو لباسهای سفیدش که درست مثل لباس عروس بود از کنار معصومه که روی پله ها نشسته بود رد شد و همراه مادرش داخل خانه رفت
معصومه هم داخل حیاط نماند و رفت وقتی پشت در اتاق شان رسید صدای هق هق مادرش را که داشت گریه میکرد شنید با عجله رفت و خودش را در اغوش مادر انداخت .
اشک بود که از چشمان مادر سر میخورد و لابلای موهای طلایی رنگ معصومه نا پدید میشد
شب شد و تاریکی بر گستره ی(( گلشهر)) خیمه بر افراشت مغازه های بازار شلوغ هم روبه تعطیلی نهادند
اما مادر معصومه همچنان بر بد بختی خود می گریست و دست نوازشگرش را بر سرمعصومه که مدام میگفت : مامان گریه نکن من لباس نو نمی خوام من خوراکی های خوشمزه نمی خوام ، من دیگه بزرگ شدم مامان تورو خدا گریه نکن, میکشید.
در جای دیگری از شهر کمی دورتر از گلشهر آقای سالاری هم آرام و قرار نداشت و در اتاق خود مضطرب راه میرفت و سیگاربرگ دود میکرد و گاهی هم از پنجره اتاقش که شهر را در نظر او مثل تابلویی پر از چراغ نشان میداد نگاه میکرد . هیچ کس جز خودش نمیدانست که چرا بیخواب و بی قرار شده است
در یک لحظه از خودش متنفر شد
- اخه احمق خجالت نکشیدی از اون زن بیچاره چنین تقاضای کثیفی بکنی؟ لعنت بر تو
حالا اگه او جریان را به همه بگه چه خاکی به سرم بریزم از فردا هیچ کدام از کارگرام سرکار نخواهد امد
مرد مردد مانده بود و نمیدانست چه بکند.
بی طاقت شد لباسهایش را پوشید به سرعت خود را با آسانسور به پارکینگ رساند ، سکوت شب را صدای چرخش چرخهای ماشنیش در هم شکست
حسی عجیبی به مرد دستور میداد که هرچه زود تر خودش را به کارخانه برساند.
شب از نیمه گذشته بود و خیابانها خلوت ، او باسرعت تمام خیابانها ، چهار راه ها و چراغ قرمزها را رد میکرد.
وقتی جلوی کارخانه اش رسید با تصویر عجیبی روبرو شد
مهرداد ، نگهبان کارخانه ، به کمک دو نفر دیگر از انبار جنس خارج میکردند و داخل وانت نیسان بار میکردند
همین که چراغ ماشین آقای سالاری فضا را روشن کرد مهرداد و همدستانش در جای خود میخ کوب شدند
فردای آنروز آقای سالاری شکایت خود را از شوهر سکینه خانم پس گرفت و از سکینه خانم هم عذرخواهی کرد غروب آنروز که فردایش عید بود اهالی ((بازار شلوغ)) شاهد خریدن لباس پدر و مادر معصومه بودند .

پایان
سجاد علیخانی/ مشهد

sedayghorbat — Sat, 08 Nov 2008 11:34:26 GMT

رفته بودم كه كودكي ام را ، زلالي ام را از اين دنياي كثيف و بي وفا پس بگيرم
سه شبانه روز در دور ترين نقطه صحرا بدون رفيق بدون همدم خيمه زدم . اما چه سود؟ بهر دل سامان نشد . كار عمر آسان گرفتم ، كار عشق آسان نشد
ديگه به آخرراه رسيده ام شكست ننگين خود را ناباورانه باور دارم دلم ميخواد سر بر خاك بگذارم و ديگر بلند نشوم بخوابم به درازاي عمر كوتاهم كه اين روزها نفس هاي اخرم را ميكشم.
.... بعد از ان دوست و دشمن شاهد اين نوشته ها خواهند بود : درگذشت ناگهاني نه ، درگذشت تدريجي شادوران مرده ياد سجاد عليخاني را به اطلاع دوستان و آشنايان ميرسانيم. بيمي از مرگ ندارم فقط يك افسوس و حسرت بزرگ در دلم خواهد ماند و ان هم اينكه چرا با من بازي كرد؟ چرا فريبم داد و چرا مرا فروخت؟
اره رفته بودم به صحرا تا به كودكي ام برگردم ، به خودم .
دلم براي خودم تنگ شده بود .
دلم براي كودكي ام كه زلال بودم و بي آلايش ؛ تنگ شده بود.
دلم براي ان روزهاي شادي وخنده براي روزها چوپاني و گله و صحرا و كوه و محله تنگ شده بود
براي روزهايي كه دلم بازيچه هيچ بي وفايي نشده بود
روزهاي كودكي ام
روزهايي كه زندگي بي حيا وار زشتي هايش را به رخم نميكشيد ، و روحم ، نفرت ، شعار ؛ دروغ ، و بي وفايي را نمي شناخت
وقتي داشتم وسايلم را جمع ميكردم كه بروم به صحرا هم اشك ميريختم و هم دعوا كردن مادرم را تحمل ميكردم كه مثل هميشه مهربان اما ناراحت ميگفت پسره احمق اين چه كاري است كه ميكني اگر خوراك گرگ ها شوي من چه خاكي به سرم بريزم؟

بارم سبك بود . يك خيمه ي دو نفره يك دفتر دوهزار توماني و يك بطري اب و يك كبريت و يك چاقو و ...
در اين سه شبانه روز خيلي سختي كشيدم اول اينكه ، از شما چه پنهان از تنهايي ام ميترسيدم دوم اينكه نور كافي نداشتم
و ديگر اينكه هوا خيلي سرد بود
اما خوشحالم از اينكه اين دفتر دو هزار توماني ام كه در واقع دويست برگ دارد را پر از دل نوشته كردم
دفترم را پر از شعر و قطعاتي كردم كه در وصف يار بي وفايم نوشتم
گاهي با خيالش خنديدم گاهي برايش ني لبك زدم و او در رويايم رقصيد و دست افشاني كرد
تا دور دستها با او قدم زدم

اما حاصل تمام اين خيال پردازي ها جز اشك چيزي نبود
حتي خواستم مهرش را از دلم بيرون كنم اما باور كنيد كه نشد !
نميدانم حالا خودش اين نوشته هاي مرا ميخواند يا نه
اما خطاب به او ميگويم:
عزيزم خسته ام ... خسته از اين جمله هاي سر خورده اي كه براي چشمان تو كنار ميگذارم . از اين شب بوهاي خوشبو كه براي تو مي چينم.
از اين غروب هاي تمام نشدني غزلهايم. از خط به خط اين نامه ها از تمام اين واژه هاي غمگين كه از قلب پاره پاره ام سر ميخورد و به سراشيبي احساس اين دفتر دو هزار توماني مي چسبد.
از اين دلتنگي هاي ممتد و هميشگي و قلبم . قلبم كه برايت منقبض ميشود .و از درد سوراخ سوراخ مي شود.
از تكرار هميشگي اين ماجرا .
از تصوير سازي هاي پوچ داستان برگشتن تو ، خسته شده ام
من از هراس رفتنت ، هميشه خوابهاي طلايي ام را ساده از دست داده ام
نميدانم به كجاي اين قصه ي شوم بايد عادت كنم وقتي تو مي روي ومن حتي در ميان اشكهايم نيز آواره مي شوم .
دلم با پاي خسته و شكسته تا پشت پنجره چشمانت تقلا ميكند به اميد اينكه نيم نگاهي از ره لطف به اين عاشق زار بياندازي اما زهي خيال باطل

و لبم مدام زمزمه گر اين شعر كه :
عجبي نيست اگر مونس يار است رقيب بنشيند بر گل هرزه گياهي گاهي
دارم اميد كه با گريه دلت نرم کنم بهر طوفان زده سنگي است پناهي گاهي
تو مي بيني بغض هايي را كه در كنج قلب بي گناهم جا گرفته اند . تو مي شنوي صداي گنگ احساس پاك و خدايي مرا .از برودت حرفهايي كه پشت چشمان زشتم پاشيدي سلولهاي ترانه هايم منجمد ميشود . خسته شده ام از بس به پنجره بسته ي چشمان تو كوبيدم و نگاه هاي ملتمس خود را به روي شيشه اش نقاشي كردم . از بس در افق نگاه تو به دنبال ابيات گمشده ي شعرم بودم و هر بار احساس خرد شده ي خود را در پشت چشمان تو گذاشتم و تو آهسته و شايد هم با خنده عبور كردي از كنار سر نوشت من
شايد سهم من از عشق فقط همين باشد كه با چشمان خيسم نظاره گر عشق جديد تو باشم
گفته بودم حاظرم جانم را فدايت كنم
اكنون دارم به قولم عمل ميكنم مثل يك مرد مثل يك افغاني واقعي ، تمام خواسته ها و دلخوشي هايم را قرباني تو مي كنم تا تو راحت با يار خود خوش بگذراني
اره سهم من از عشق همين است كه تو به من هديه دادي
تا اخر عمر ازتو متشكرم به خاطر اين تحفه با ارزشت
به خاطر اين اشكي كه تا ابد بر چشمانم نهادي دنيا دنيا تشكر ميكنم

تا اخر عمرم به نام تو و به پای تو مینشینم

...لباس عید .. قسمت اول..

sedayghorbat — Sun, 19 Oct 2008 07:13:18 GMT

اين خيابان باريك ((بازارشلوغ )) نام دارد كه بعضي ها (( شلوغ بازار)) هم ميگويند و تقريبا تمام ساعات روز پر رونق است

حتي انهايي كه در اين بازار كاري ندارند هم اگر يك بار از انجا نگذرند دلشان ارام نمي شود.

****

دو روز بيشتر به عيد نوروز با قي نمانده بود . ((شلوغ بازار)) بازاري كه به گفته اهالي ، در ان از شير مرغ گرفته تا جان آدميزاد پيدا ميشود حالا شلوغ تر از هميشه به نظر ميرسيد.

همه براي عيد كه دو روز ديگر بيشتر نمانده بود خريد ميكردند .

نزديك به غروب ؛

در ميان سيل جمعيت ، زن جواني با قدي متوسط و لاغر اندام دست دختر هشت ساله اش را گرفته بود و به پيش ميرفت . گوشه چادر رنگ پريده اش به زمين كشيده ميشد .

او قدمهايش را بلند بلند بر ميداشت طوري كه دخترش به دنبال او كشيده ميشد

مغازه هارا زير چشمي از نظر ميگذراند و خدا خدا ميكرد كه دخترش (( معصومه )) از او چيزي نخواهد

در دلش به آقاي (( سالاري )) فحش و ناسزا ميگفت

معصومه با چشمان درشت و سياهش به اطراف نگاه ميكرد با ديدن همسن سالان خودش كه همراه پدر و مادرشان خريد امده بودند و بعضي هاشان هم لباسهاي رنگارنگ پوشيده بودند

فراموش كرده بود كه يك ساعت پيش مادرش با آقاي (( سالاري)) بگو مگو كرده

زن غرق در افكارش بود و شديدا نگران كه نكند اقاي (( سالاري)) مزد چهار ماه كارش را به او ندهد و تهديدش را عملي كند

ناگهان صداي وحشتناك ترمز يك ماشين اورا به خود آورد ماشين در فاصله ي پنج سانتي متري او متوقف شد . راننده هم هرچه از دهانش بيرون امد به زن گفت:

- اوهوي زنكه احمق حواست كجاست ؟ چرا جلو ات را نگاه نميكني ؟ الان اگر بهت زده بودم كه خواهر و مادرت گاييده شده بود

زن مضطرب و وحشت زده با چشمانش دخترش را جستجو ميكرد .

معصومه در گوشه اي ايستاده و رنگش كاملا پريده بود

زن كه حالا خيس عرق شده بود و تنش ميلرزيد دست معصومه را گرفت و بي توجه به ناسزاهاي ان مرد راننده از انجا دور شد

به خانه اش رسيد كليدش داخل قفل دروازه رنگ پريده چرخيد و با كمي هل دادن ان را باز كرد

وقتي داخل حيات امد چادر را از سرش برداشت و به طرف شير اب رفت كه صورتش را بشويد . (( فرزانه )) دختر صاحب خانه اش با ديدن معصومه گفت سلام معصومه خانم بيا باهم بازي كنيم ببين مامانم چه لباسي برام خريده

مامان تو برات چي خريده؟

معصومه در جوابش گفت :

واي فرزانه چه خوشگله خوش به حالت

مامان من برام هيچي نخريده

فرزانه با غروركودكانه پرسيد :

چرا نخريده مگه نميدونه دو روز ديگه عيد نوروزه؟

معصومه گفت : ميدونه ولي صاحب كارش بهش پول نداد تازه خيلي هم باهم دعوا كردند . اون آقا به مامانم گفت برو گمشو زنكه بي لياقت ديگه نميخوام اينجا كار كني

اشك در چشمان معصومه جمع شده بود و صدايش به بغض تبديل شده بود . از فرزانه جدا شد و رفت روي پله ها نشست و دستانش را زير چانه اش گذاشت و به نقطه اي خيره شد

پنجره طبقه بالا باز شد و پرده حرير ان كنار رفت . نگين خانم كه انگار منتظر امدن زن بود سرش را از پنجره بيرون كرد و رو به مادر معصومه كرد :

- سلام سكينه خانم

خوب شد امدي الان ميام پايين كمي باهات كار دارم

صداي تق تق كفشهايش كه داشت از پله ها پايين مي امد نزديك و نزديكتر ميشد.

- خب سكينه خانم خسته نباشي ، بيا بريم بالا يك چاي برات بريزم خستگي ات رفع بشه

- نه خانم من فرصت ندارم لطفا امرتان را بفرماييد

- راستش سكينه خانم الان درست چهار ماه است كه كرايه اتاقت را ندادي . فردا پس فردا هم عيد است و تعطيلات و

- اه ... خانم باور مي كني صاحب كارم حتي يك قران از مزد چهار ماهه ام را نداده به محضي كه بگيرم همش را تقديم ميكنم شرمنده ام به خدا .

نگين خانم لبخند مصنوعي راكه بر لب داشت جمع كرد

- ببين سكينه خانم مشكلات شما به من اصلا مربوط نيست . چهار ماه است كه به بهانه هاي مختلف از دادن كرايه اتاقت شانه خالي ميكني

خدا شاهده ماهم مشكل داريم . بچه ها پاشون رو تو يه كفش كردند كه بريم مسافرت . خودت ميدوني كه سفر خرج داره.

- نگين خانم به سر بچه هات قسم كه ندارم به خدا اگه داشتم راضي نبودم كه به شما بدهكار باشم تو خونه هم چيز بدرد بخوري نداريم كه بفروشيم

يه فرش سوراخ سوراخ و يك كمد شكسته رو كي ميخره ؟ شوهرم هم ...

ادامه دارد

قلب يخي

تقدیم به یاران بی وفا

كاش آن لحظه كه مي خواستي چشمهايت را براي هميشه از من بگيري ‌‌‌‌ آواز محزون قلب شكسته ام را مي شنيدي.

آواز محزون قلب شكسته ام را تمام قناري هاي عاشق شنيدند. تو چرا نشنيدي؟

قلبم را بارها شكستي ،اما باز با تام وجود تورا خواستار بودم.

نيازي نبود براي يافتن معني ( عشق ) تمام كتابها را زيرو رو كني ،كافي بود فقط يك بار ، فقط يك بار به نگاهم چشم ميدوختي.

ولي نگاه يخ زده ات هرگز نگاهم را حس نكرد و من مطمئنم قلب سرد ات هيچگاه گرم نخواهد شد.

چون قلب تو روز به روز سرد تر مي شود و آفتاب عشق من نيز به زودي غروب ميكندو و فقط تو ميماني همراه قلب يخ زده ات

مهربان

هر گاه خواستی برگردی آغوش من باز است به روی تو

نگاهی گذرا بر زندگی نامه سجاد علیخانی (قسمت اول)

sedayghorbat — Sun, 31 Aug 2008 03:54:18 GMT

سلام دوستان و سروران گرامی

قول داده بودم که در مطلب بعدی ام یا یک داستان بگذارم یا زندگی نامه خود را

حالا داستان به دلایلی اماده نشده

در این قسمت نگاهی گذرا به گذشته ام دارم که منبع اصلی ان مادر عزیزم است

و از زبان مادرم این مطالب را ویرایش کردم

================================================

به نام خدای اول و آخر

زمستان سال یک هزار و سیصد و شصت پنج هجری شمسی بود در دهکده ای که محصور بهمن و برفکوچ و سرما شده بود و در نتیجه قحطی و گرسنگی و در خانواده ای فقیر و بی بضاعت ، پسری چشم به دنیای ملال آور گشود

که از به دنیا امدنش نه تنها خوشحال نشدند بلکه اورا نانخوری اضافه پنداشتند و روز شب منتظر مرگ وی

قضا و قدر الهی چنین حکم کرد که او علی رغم ناتوانی جسمی اش که ناشی از کمبود غذا و پوشاک بود زنده بماند بر خلاف دیگر نوزادان دهکده

دهکده که نامش ( سبزمنقال است ) در جنوب غرب استان بامیان و در محاصره کوهای سر به فلک کشیده و صعب العبور واقع شده است

زمستان طولانی با تمام بد بختی اش تمام شد اما بلا همچنان ادامه داشت بیماری وبا جنگ داخلی

پسرک بدون ذره ای محبت پدرانه و مادرانه و زیر باد کتک هم سن و سالانش قد می کشید و رشد میکرد

اما سرنوشتش چنین نوشته شده است که لبخند برایش حرام است پس از هر تبسمی باید زار زار میگریست

پدر چوپان ، مادر كارگر ارباب دهكده . پسرک دور از محبت ، بین هم سن و سالان خود بازی میکرد گاهی تفنگ بازی گاهی هم بازی خطرناکتر از ان

در انجا نه عروسک بود و نه اسباب بازی

سنگ بود و ته مانده های گلوله و مینهای خنثی نشده

چهار سال گذشت ... پسرک چون از لحاظ جمسی ضعف مضاعف داشت به خوبی نمیتوانست راه برود و همین دلیل کافی بود که حتی پس از گذشت چهارسال از همراهی و پدر و مادر در صحرا ها و دشتها محروم بماند...

ادامه دارد

========================

امروز دو شنبه بعد از اینکه با استاد عزیزم جناب آقای ترکانی حرف زدم کلی شارژ شدم

و تصمیم گرفتم که این مطلب را هم ضمیمه ی این پست کنم

امیدوارم خوشتان بیاید

پرستوی مهاجر

وقتی راه رفتن آموختی ، دويدن بياموز

و دويدن كه آموختي پرواز را

زيرا راههايي كه ميروي جزئي از تو ميشود

و سرزمينهايي كه مي پيمايي بر مساحت تو اضافه مي كند

دويدن بياموز چون هرچيز را كه بخواهي دور است

و هر قدر كه زود باشي ، دير شده

پرواز را يا بگير نه براي اينكه از زمين جدا باشي

براي آن كه به اندازه فاصله ي زمين تا آسمان گسترده شوي

من راه رفتن را از يك سنگ آموختم ،

دويدن را از يك كرم خاكي

و پرواز را از يك درخت

باد ها از رفتن به من چيزي نگفتند ،

زيرا آن قدر در حركت بودند كه رفتن را نمي شناختند

پلنگان ، دويدن را يادم ندادند

زيرا آن قدر دويده بودند كه دويدن را از ياد بردند

اما سنگي كه درد سكون را كشيده بود ،

رفتن را مي شناخت

و كرمي كه در اشتياق دويدن سوخته بود ،

دويدن را مي فهميد

و درختي كه پاهايش در گل بود

از پرواز بسيار مي دانست

آنها از حسرت به درد رسيده بودند

و از درد به اشتياق و از اشتياق به معرفت

وقتي رفتن آموختي ، دويدن بياموز

دويدن كه آموختي ، پرواز را

راه رفتن را ياد بگير

زيرا هر روز بايد از خودت تا خدا گام برداري

دويدن بياموز

زيرا هرچه بهترباید از خودت تا... خدا بپري

و در پرواز ماهر شو

زيرا بايد روزي از خودت تا خدا پر بزني

............. نیایش به بهانه ماه شعبان المعظم............

sedayghorbat — Tue, 05 Aug 2008 17:12:18 GMT

خدا یا !

من عشق به تورا هم از تو میخواهم و عشق به عاشقان تورا

و عشق به هر کاری که مرا به تو نزدیک کند

خدایا !

عشقت را در دلم انداز و عشق به اولیائت را و عشق به جاده منتهی به

سوی تورا و عشق به علامات راهنمای به سوی تو ، و عشق به

زائران و رائدان راه تورا.

خودت را معشوق ترین من قرار ده و مرا عاشق ترین خویش

گلدانهای آرزوی مرا به خشکی منشان و نردبان امید را از زیر پای دلم

مکشان و تا پایان این راه بی پایان مرا به خودم وا مگذار و دستم را

بگیر

خدا یا !

توفیق اطاعت و بٌعد معصیت ، آنچنانم عطا کن که تا قله ی شفاعت

محمد (ص) صعود توانم کرد و تا گذرگاه نسیم غفران تو توانم رسید.

ای کریم ترین برای حاجتمندان ، ای مهربانترین برای قاصدان ، ای

مونس ترین برای تنهایان و بی کسان ، ای مامن ترین برای آوارگان ،

ای گرم ترین آغوش برای وا ماندگان ، و ای پر قدرت و مهر ترین

دست برای مستمندان ،

من دست نیاز و واماندگی و حیرانی به دامان صمدیت و جبروت و

سبحانی تو آویخته ام . دستم را به تازیانه ی حرمان میازار و به خنجر

یاًس کوتاه مکن

آمین یا رب العالمین

^{......................................}

دوستان عزیزم در پست بعدی زندگی نامه مرا خواهی خواند

اگر نتونستم تمومش کنم داستان جدیدم تحت عنوان ( لباس عید ) را

تقدیم حضورتان خواهم کرد تا با نقد و بررسی های شما عزیزان بهتر

شود

همه ی شما دوستان عزیزم را از ته قلب دوست دارم

یا ایهالعالم عیدکم مبارک

sedayghorbat — Mon, 04 Aug 2008 21:19:30 GMT

خجسته اعیاد شعبان را خدمت تمامی رهپویان حق و

عدالت تبریک و تهنیت عرض میکنم

به دیدارم بیا چشم انتظارم هنوزم من تورا دوست میدارم

sedayghorbat — Thu, 31 Jul 2008 21:09:18 GMT

به دیدارم بیا هرشب

در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند

دلم تنگ است

بیا ای روشن ، ای روشن تر از لبخند

شبم را روز کن در زیرسرپوش سیاهی ها

دلم تنگ است

بیا بنگر چه غمگین و غریبانه

در این ایوان سرپوشیده و این تالاب مالامال

دلی خوش کرده ام با این پرستو ها و ماهی ها

و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی

شب افتاده ست و من تنها و تاریک ام

و در ایوان و در تالاب من دیریست

در خوابند

پرستوها و ماهی ها و این نیلو فر آبی

بیا ای مهربان با من

بیا ای یار مهتابی

( اخوان ثالث)